เมื่อศิลปะกลายเป็นเรื่องของ "เขตแดน"

คำถามที่ว่า "เมื่อไหร่จิตรกรควรจะกลายเป็น Old Master (ศิลปินชั้นครูในอดีตที่ผลงานเป็นอมตะ)?" เป็นปัญหาระหว่างหอศิลป์แห่งชาติ (National Gallery) และ Tate มายาวนานกว่า 70 ปี เดิมที Tate ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นส่วนขยายสำหรับศิลปะอังกฤษ แต่ต่อมาได้กลายเป็นศูนย์กลางของศิลปะสมัยใหม่ ความพยายามแยกตัวเป็นอิสระทำให้ทั้งสองสถาบันต้องตกลงกันว่าจะแบ่งคอลเลกชันงานศิลปะที่มีร่วมกันอย่างไร

ในโลกของพิพิธภัณฑ์ลอนดอน การแบ่งเขตอิทธิพลนี้เปรียบเสมือนสงครามแย่งชิงพื้นที่ หลายครั้งที่ Tate ต้องรู้สึกเจ็บปวดเมื่อถูกบังคับให้ส่งคืนภาพวาดที่เคยครอบครองกลับไปให้หอศิลป์แห่งชาติ การแย่งชิงผลงานเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่าศิลปะไม่ใช่แค่เรื่องของความงาม แต่ยังรวมถึงศักดิ์ศรีและอำนาจในการครอบครองประวัติศาสตร์ด้วย

Project Domani: อาคารใหม่และการท้าทายครั้งใหญ่

หอศิลป์แห่งชาติได้ประกาศผลผู้ชนะการออกแบบโครงการขยายพื้นที่ครั้งใหญ่ที่ชื่อว่า Project Domani ด้วยงบประมาณ 750 ล้านปอนด์ (ประมาณ 33,000 ล้านบาท) โดยฝีมือของบริษัทสถาปนิก Kengo Kuma and Associates ซึ่งจะสร้างอาคารใหม่แทนที่บล็อกสำนักงานเดิมหลังอาคารหลัก เพื่อให้ผู้คนสามารถเดินเชื่อมต่อจากจตุรัส Trafalgar ได้สะดวกขึ้น

"หอศิลป์ต้องการแสดงให้เห็นถึงความต่อเนื่องของประวัติศาสตร์การวาดภาพในประเพณีตะวันตก"

คำว่า "ประเพณีตะวันตก" นี้เองที่ถูกมองว่าเป็นความพยายามในการขยายอิทธิพล เดิมทีหอศิลป์แห่งชาติจะเน้นไปที่ศิลปะยุโรปตะวันตกเท่านั้น แต่ในปี 2014 พวกเขาเริ่มซื้อผลงานของจิตรกรชาวอเมริกันอย่าง George Bellows ซึ่งวาดในปี 1912 การขยับเส้นตายของช่วงเวลาสะสมงานศิลปะให้เข้าใกล้ปัจจุบันมากขึ้นนี้ ถูกมองว่าเป็นกระสุนนัดสำคัญที่ยิงเข้าไปยังอาณาเขตของ Tate ที่ดูแลงานสมัยใหม่เป็นหลัก

คำถามที่ไม่มีวันจบ: ใครคือ "Old Master"?

ตามโมเดลการจัดการพิพิธภัณฑ์แบบดั้งเดิม พิพิธภัณฑ์สำหรับศิลปะสมัยใหม่ถูกมองว่าเป็นเหมือน "ดินแดนชำระบาป" (ที่สำหรับคัดกรองงานศิลปะ) เมื่อเวลาผ่านไปจนศิลปินเสียชีวิตและผลงานได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง งานเหล่านั้นก็จะถูกเลื่อนระดับขึ้นไปยัง "สวรรค์" ซึ่งก็คือหอศิลป์แห่งชาติ

  • กฎ 100 ปี: เคยมีการเสนอว่าภาพวาดควรย้ายไปยังหอศิลป์แห่งชาติเมื่อมีอายุครบ 100 ปี
  • ข้อยกเว้นของศิลปะสมัยใหม่: Tate ปฏิเสธกฎที่เข้มงวดนี้ โดยยืนยันว่าศิลปินอย่าง Van Gogh หรือ Cézanne ต้องอยู่ที่ Tate ต่อไปเพราะพวกเขาคือรากฐานของศิลปะสมัยใหม่
  • ผลกระทบระดับโลก: เหตุการณ์คล้ายกันนี้เคยเกิดขึ้นในนิวยอร์ก เมื่อพิพิธภัณฑ์ Met พยายามขยายพื้นที่ศิลปะร่วมสมัยจนทำให้ MoMA และ Whitney รู้สึกถึงภัยคุกคามต่อผู้สนับสนุนและนักสะสมของตน

การสร้างอาคารใหม่ไม่เพียงแต่จะเพิ่มพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการชั่วคราวและที่พักสำหรับศิลปินในโครงการ Artist Residencies (โครงการที่เชิญศิลปินมาพำนักและสร้างสรรค์งานในสถานที่) เท่านั้น แต่ยังเป็นการตอกย้ำความขัดแย้งที่ว่า เราจะขีดเส้นแบ่งระหว่างอดีตและปัจจุบันในโลกศิลปะไว้ที่ตรงไหนกันแน่